انتقام از ظریف با استنادات عجیب!

سخنان هفته ی پیش وزیر امور خارجه ی کشورمان در دانشگاه تهران ، به دستاویزی برای بسیاری از مخالفین سیاست های خارجی دولت یازدهم تبدیل شده است. کسانی که به محض انتشار خبر موفقیت ایران در رسیدن به توافق هسته ای در ژنو ، در صبح روز سوم آذر ناگهان پرچم سیاه در مجلس بلند کردند ، امروز نه تنها به گفته های دکتر ظریف در دانشگاه تهران اعتراض می کنند بلکه در اقدامی عجولانه درخواست عزل این وزیر موفق کابینه ی دولت را از رئیس جمهور دارند. کسانی که اگر اظهارنظر تاریخی مقام معظم رهبری مبنی بر رضایت ایشان از عملکرد تیم مذاکره کننده در ظهر روز سوم آذر نبود ، وزیر امور خارجه را به صلابه کشیده بودند. اما آیا ظریف از مواضع خود عدول کرده است؟ و آیا عملکرد وی تا به امروز در جهت خلاف منافع ملی این کشور بوده است؟  محمد جواد ظریف که در روز رأی گیری در مجلس ، با همین برخوردهای تند رو به رو بود ، سخنانی را عنوان کرد که قاعدتاً بایستی مورد توجه مجلس نشینان محترم قرار گرفته باشد و رأی اعتماد به وی ، در واقع اعتماد خانه ی ملت به اظهارات وزیر امور خارجه تعبیر می شود. سؤال اینجاست که آیا ظریف تغییری در مواضع خود داده و یا همان کسانی که از پشتیبانی قاطع رهبری از ایشان ناخرسند شدند ، امروز به انحاء مختلف چوب در چرخ دیپلماسی ظریف می گذارند؟

دکتر ظریف در تمام بخش های سخنرانی خود در روز اخذ رأی اعتماد در مجلس شورای اسلامی به قدرت و عزت ایران و مردم بزرگ آن بارها اشاره کردند ، آنچنان که اولین جمله ای که پشت تریبون مجلس بعد ازذکر نام خدا و سلام به مردم بزرگ ایران گفتند این بود که " ایران اسلامی قدرتمند است ، قدرت ایران را باور کنید". در تمام طول مدت سخنرانی هر جا نامی از مردم ایران و یا جمهوری اسلامی برده شد با تأکید بر بزرگی این مردم و با استدلال متقن مبنی بر این عزت و بزرگی از این مردم یاد شد. تلاش دکتر ظریف در اثبات قدرت و حقوق حقه ای ایران در عمل و نه در شعار در مجموعه ی سخنان ایشان چه در سخنرانی روز رأی اعتماد و چه در سایر سخنرانی ها به طور بارز جلوه گر بوده که نمی توان آن ها را نادیده گرفت. منتها آنچه که ایشان به تبیین آن پرداختند مفهوم قدرت بود که به نظر می رسد منتقدین (بخوانید مخالفین) توجهی به آن نکرده اند.

در سخنرانی اخیر دکتر ظریف در دانشگاه تهران بخشی مربوط به وضعیت نظامی ایران بوده که مورد اعتراض واقع شده است. هر چند ایشان شخصاً به این انتقادات پاسخ داده اند ولیکن در این نوشتار از زاویه ی دیگری به این موضوع پرداخته می شود. ایشان دلیل کوتاه آمدن آمریکا در مقابل ایران را مسایل دیگری غیر از برتری نظامی ایران دانسته و گفتند:"آیا فکر کردید آمریکا که می تواند با یک بمب تمام سیستم دفاعی ما را از کار بیاندازد از سیستم دفاعی ما می ترسد؟ آیا واقعا به خاطر قدرت نظامی، آمریکا جلو نمی آید؟". در خصوص قدرت نظامی ایران قطعاً صاحب نظران باید توضیح دهند و توضیح در این مورد در تخصص نگارنده نمی باشد. منتها سؤال این است که واقعاً آنچه کشورهای غربی را مجبور به پذیرش خواسته های ایران کرده است قدرت نظامی ایران بوده و یا قدرت مقاومت این مردم بزرگ؟ پاسخ این سؤال در بخشی از سخنان وزیر امور خارجه آمده است. این بخش ، مربوط به تعریف قدرت در جهان در حال گذار کنونی نهفته است: « در دوران کنونی رقابت ها بدون استفاده از هرم نظامی شکل می گیرد. یکی از پیچیده ترین دلایل این تحول ، تحول در مفهوم قدرت است. گذر از تمرکز قدرت بر قدرت نظامی به سایر ابعاد نوظهور قدرت ، اصالت یافتن مشخصه های فرهنگی ، معنایی ، هنجاری ، گفتمانی و نامتقارن و اشاعه ی معانی غیرنظامی مانند قدرت اقتصادی ، قدرت علمی و فن آوری ، قدرت بازیگری ، قدرت اجماع سازی از نمادهای مهم این تحول بوده و به همین دلیل فضا برای کنش گرانی مانند جمهوری اسلامی به طرز بی سابقه ای باز شده است».

توانایی دکتر ظریف در تغییر زمین بازی ستودنی است. مدت ها بود که دولت آمریکا و رژیم صهیونیستی با به رخ کشیدن قدرت نظامی و چنگ و نشان دادن به ایران ، تلاش می کردند تا روی میز مذاکره ، توافقات به سمت تحریم و تضعیف ایران پیش رفته و موجب بروز مشکلات اقتصادی برای این مردم بزرگ شوند. ظریف اما با مهارت توانست در چند ماه اخیر با تکیه بر سایر مفاهیم قدرت ، قدرت ایران را در منطقه و جهان به رخ قدرت های جهانی بکشد و نتیجه ی این استراتژی ، موفقیت در مذاکرات اخیر ژنو بود. موفقیتی که هر چند برخی در داخل و خارج ، تلاش کردند آن را کمرنگ جلوه داده و حتی آنرا شکست بنامند ولیکن خوشبختانه همانطور که در قانون اساسی آمده است ، تعیین مسیر سیاست خارجی کشور نه بر عهده ی جناح های سیاسی بلکه به عهده ی شخص رهبری می باشد. سخنان مقام معظم رهبری فصل الخطاب سیاست خارجی کشور بوده که ایشان با تأیید اقدامات تیم مذاکره کننده بسیاری را ناامید کردند.

به نظر می رسد ، کسانی که از تأیید صریح رهبر چندان خشنود نشدند و نتوانستند ظریف و سیاست خارجی را در روزهای اول آذر ماه و بعد از مذاکرات ژنو به چالش بکشند ، از هر فرصتی برای تخریب وزیر امور خارجه استفاده می کنند و قبل از اینکه متخصصین علوم نظامی اظهارنظری کنند ، آستین بالازده و رأساً ظریف را مورد مرحمت قرار داده اند.