آقای انبارلویی انشاء می نوسید؟

وقتی در مدارس، موضوع انشایی می گفتند و نمی توانستیم راجع به آن موضوع بنویسیم و مجبور هم بودیم که لااقل یک صفحه بنویسیم، نیم صفحه را با سلام و درود آغاز می کردیم و مزایای درس انشا و چند جمله ای هم به زحمت در خصوص همان موضوع می نوشتیم تا رفع تکلیف کرده باشیم. این ترفند برای هر موضوعی جواب می داد. حکایت سرمقاله برخی روزنامه های اصولگرا نیز همین است و با خواندن آن ها، ناخودآگاه به دوران کودکی می روی و انشاء نوشتن های آن مدلی. آخرین نمونه این مدل سرمقاله نویسی را می توانید در یادداشت جناب محمدکاظم انبارلویی در روز 25 شهریور ماه در روزنامه رسالت، ببینید.   ایشان قرار بوده که همایش اصلاح‌طلبان جوان در شهرکرد را زیر سوال ببرد، آن هم با حربه تکراری و نخ نما شده ای که بقول علی لاریجانی می توان آن را کاسبی کردن با فتنه دانست. اما یک بار این سرمقاله را مرور می کنیم تا شما را برده باشیم به حال و هوای کودکی و انشاهای آن دوران. شاید از این منظر سرمقاله جناب انبارلویی بد نباشد، بالاخره خیلی ها دوست دارند به آن دوران برگردند.

 وی در این یادداشت ابتدا از تاریخ اسلام و دشمنان حضرت علی  شروع می کند که چگونه دچار "پدیده خودمعصوم‌پنداری" شده بودند. او این روند را ادامه می دهد تا به "پیراهن عثمان" می رسد.

در وهله بعد نویسنده ی "همایش اصلاح‌طلبان زنگ خطر برای ظهور فتنه جدید است!" پرشی بزرگ از تاریخ صدر اسلام به تاریخ اوایل انقلاب می کند و می رسد به لیبرال ها. او بدون هیچ توضیحی در مورد اینکه منظورش از لیبرال ها کیست، شروع می کند خیانت های آن ها را برشمردن. البته وقتی به سابقه نویسنده رجوع کنید، درمی یابید این پندار که او لیبرالیسم را تعریف کند و منظورش از لیبرال ها را واضح بگوید، توقع زیادی است و او بیشتر تکرارکننده یک سری مکررات است. از این هم بگذریم، انبارلویی می رسد سر قضییه منافقین و بازهم جلوتر آمده تا می رسد به قضایای کوی دانشگاه و می نویسد: "پس از غروب منافقین و لیبرال‌ها در آسمان سیاست ایران دوباره شاهد حرکت جدید معاندان و معارضان در 18 تیر سال 78 شدیم. حرکت آن روز، نوعی تجدید سازمان ضدانقلاب با یک روکش داخلی بود". جناب نویسنده باید نیم صفحه ابتدایی را پر می کرده، طبیعی است که باید کمی هم از تاریخ جنگ بگوید و گروه های ضدانقلاب. بدین ترتیب گریزی هم می زند به گروه سوم معاندین، بهاییان. انبارلویی به اواخر نیم صفحه پراکنده گویی خود نزدیک شده بوده، وگرنه احتمالا مختصری هم از تاریخ بهاییت و نفوذ انگلستان در ایران می گفت و البته خواننده این بخت را داشته که این یادداشت یک ماه بعد از کودتای 25 مرداد نوشته شده و الا نویسنده محترم شاید یادی هم از این کودتا می کرد.

حالا همه این حاشیه نویسی های پر طمطراق نوشته شده تا اینکه جناب نویسنده برسد به اصل مطلب. اینکه چقدر این همایش مذکور بد بوده و سخنرانان آن چه حرف های بدتری که نزده بودند. اخوان خاتمی را به نقد کشیده که چرا مطالبی را گفته اند که ما دوست نداشتیم.

یک سوال ساده از جناب انبارلویی: آیا نمی شد انتقاد اصلی تان را که در سه خط انتهایی یادداشت آمده است در همان ابتدا می آمد. آنجا که مسئولان نظام را هشدار داده اید  "عده‌ای در تلاشند بین اصلاح‌طلبان و ساختارشکنان پیوند ایجاد شود. هیچ تنبهی در ادبیات سیاسی آنها دیده نمی‌شود. آنها می‌خواهند از سران فتنه قهرمان بسازند. آنها باید بدانند خیانت‌های سران فتنه به ملت و کشور را با آب هفت دریا هم نمی‌توان شست!  " بدین ترتیب بدون این همه دردسر و آسمان و ریسمان بافی یادداشت تان، همان آغاز تمام می شد؟ اینگونه بهتر نبود؟ اما باز دست شما و تایپیست (شاید محترمه) جریده مفخمه رسالت درد نکند، ما را به حال و هوایی دیگری بردید. اگر ممکن است در یادداشت های بعدی تان به این موضوع بپردازید که "علم بهتر است یا ثروت؟" خیلی دلمان برای این موضوع و نوشتن درباره آن تنگ شده است. لطفا با نوشتن این موضوع در سرمقاله بعدی روزنامه رسالت، باز ما را به حال و هوای ایام پرنشاط کودکی ببرید. پیشاپیش از شما تشکر می کنم.