کی‌روش الگویی برای مربیان کم تحمل فوتبال ما

پیروزی تیم ملی فوتبال کشورمان علاوه بر ارزش‌های امتیازی در راه رسیدن به جام جهانی برای ایران، از این نظر که شور و هیجان را به علاقه مندان فوتبال بازگرداند و زمینه آشتی مردم با فوتبال را فراهم کرد قابل توجه بود و حالا وقت آن رسیده که همچون روزهایی که جسورانه از کی‌روش انتقاد می‌کنیم به جرات از نقش مهمی که در رسیدن به این هدف ایفا کرد، بگوییم و رفتار حرفه‌ای‌اش را مورد تمجید قرار دهیم، رفتاری که بدون شک می‌تواند برای جمع کثیری از مربیان فوتبال ما که آستانه تحمل پایینی دارند آموزنده باشد. چندی پیش درست زمانی که با اتمام مسابقات هفته یازدهم لیگ، ملی‌پوشان به اردو رفته بودند تا برای بازی حساس با کره جنوبی آماده شوند انتشار مصاحبه‌ای از مانوئل ژوزه به بهانه شفاف سازی دلایل اخراج علی کریمی، کی‌روش و تیمش را که امید و آرزوی یک ملت بود، در معرض خطری بزرگ قرار داد، خطری که تیم‌های بزرگ ما را همیشه تهدید می‌کند و وارد بازی شدن مربیان، مسئولان و حتی بازیکنان نه تنها زمان را از آنها می‌گیرد بلکه آنها را وارد بحرانی جدی می‌کند، چیزی که از آن به عنوان حاشیه یاد می‌شود وجز جدایی‌ناپذیر فوتبال شده است اما در تقابل دو مربی حرفه‌ای از پرتغال که سال‌ها در میادین بین‌المللی تجربه اندوخته‌اند هم تفاوت رفتاری مشهودی وجود داشت که کی‌روش را عاقبت برنده میدان کرد.

ژوزه، علی کریمی را به همدستی با سرمربی پرتغالی تیم ملی متهم کرد و از عقیده‌اش گفت که کی روش به خاطر اختلافات قدیمی با او شماره ۸ تیمش را تحریک کرده است تا نظم پرسپولیس را بر هم بریزد، او این حرف‌ها را در شرایطی زد که احتمال می‌داد کی روش برای دفاع از اعتبار حرفه‌ای‌اش در مقام پاسخگویی برآید و این مشاجره لفظی تا جایی پیش برود که دودش به چشم دشمن قدیمی‌اش هم برود که معنای آن ناکامی تیم ملی ایران بود، در مقابل اما کی‌روش بود و دو راهی که پیش رو داشت، یا اینکه باید پاسخ ژوزه را می‌داد و از خودش دفاع می‌کرد و در ازای آن نظم و آرامش تیمش را از دست می‌داد یا اینکه سکوت می‌کرد و از آبرویش می‌گذشت و در مقابل به موفقیت تیمی فکر می‌کرد که برای رساندنش به هدف متعهد بود، او به درستی راه دوم را انتخاب کرد تا امروز پس از پیروزی برابر کره جنوبی این افتخار را با ارزش‌تر از جنگ و جدل شخصی با هموطنش به مردم ایران هدیه کند، کی روش حتی در استفاده از علی کریمی به دلیل حرف و حدیث‌هایی که مطرح بود شتابزده عمل نکرد و نشان داد مسائل حاشیه‌ای بیرون میدان نقشی در تغییر تفکرات تاکتیکی‌اش ندارند.
به نظر می‌رسد دیگر فقط حرفه‌ای بودن ضمانتی برای فتح قله‌های موفقیت در مربیگری نیست، امروزه تفاوت رفتار‌ها تعیین‌کننده هستند، رفتار متفاوت کی‌روش و ژوزه که باعث موفقیت تیم ملی برابر کره و ادامه حاشیه‌های بحران‌آمیز پرسپولیس شده می‌تواند درسی برای مربیان کم‌تحمل فوتبال ما باشد، اینکه تیم‌ها و اعتبار حرفه‌ایشان را قربانی مشاجره‌های بی‌ثمر نکنند و حرفشان را در مستطیل سبز بزنند